ОЛДИНДА КЕЛАЖАК

Онам ва аммамдан ибрат олиб банк ходими бўлдим. Яхшиси болалигимдан бошлаб сўзлаб берай.
Мен қорақалпоқ қизи 1986 йилда Хўжайли туманида дунёга келганман. Болалигим элимнинг кенгликларида, ота-онамнинг бағрида бахтли ўтган. Гўзал, абжир ва жуда шўх қиз бўлганман. Фаровон оиладаги эркинлик, ота-онамнинг ҳаётий қарашлари, оиламиздаги муҳитдан сабоқ олдим, илҳомландим. Ўзимга бўлган ишонч, келажакка умид, орзулар сари интилиш ҳам шу маконда бўй чўзди. Чунки оиламизда ўз фикрини бемалол айта олиш тартиби мавжуд эди-да. Хонадонимиздаги тартиб-интизом қаттиққўллик билан эмас, оила катталарининг ўзаро ҳурмати билан сингдирилди онгу шууримга. Ота-онамнинг ўгитлари қулоғимда.
Қўшнилар, маҳалла аҳли жуда иноқ эдик. Пазан­дачилик, бирга фильмлар томоша қилиш, қишда қорбўрон ўйнашнинг гашти хотирамга муҳрланиб қолган. Буни нега айтяпман. Инсонийлик, одамийлик, меҳр ва садоқат, гўзал ҳулқ ўша мен вояга етган овулимдан бошланган. Болалигим чин маънода қувончу шодликларга бой ўтган. Телефонсиз, интернетсиз ҳаётимизда китоб ёки телевизор бўлган. Биз мутолаага муккасидан кириб кетардик. Тенгдошларим билан баҳсимиз асар қаҳрамонлари ҳақида эди. Миллий ўйинлар билан, ҳунар ёки баҳру байтларда беллашардик, ташаббускор, фаол эдим. Агар ўша лаҳзадаги турмушимизни бугунги замон ёшлари билан таққослайдиган бўлсам, тенгдошларимнинг фикрлаши, дунёқараши бошқачароқ бўлган. Инкор этмайман, давр ўзгаряпти. Бугунги йигит-қизлар ҳар томонлама етук, техника оламида яшашмоқда. Бироқ инсонлар ўзгармас, миллатлар ўзгармас.
Ҳар йил таътилда ота-онам Тошкентга — болалар оромгоҳларига олиб боришни канда қилишмасди. У ерда ҳам етакчиликни қўлга олардим. Маънавий-маърифий тадбирлар, кўнгилочар дастурларни ташкиллаштиришда илғор — ”лидер” эдим, гўё.
Шифокор бўлишимни исташди, аммо аммам ва онамнинг банк тизимида ишлаши иштиёқимни оширди. Ташқи кўриниш инсонда ёқимли таассурот уйғотар эканда. Оқ кофта, қора юбка, чиройли турмакланган соч, тоза ва тартибли хона. “Сулув” эди шунчалар. Ана шу кезларда меҳр қўйдим бу касбга. Чин дилдан хоҳладим банкда ишлашни. Агар ич-ичингиздан орзу қилсангиз ўзгалар истаги, даъвати фикрингизни ўзгартиролмас экан. Бердақ номидаги Қорақалпоқ давлат университетининг молия йўналишини тамомлагач, банк соҳасида ишлашимга қаршилик билдиришмади. Аксинча, улар танловимни қўллаб-қувватлашди.
Бугун танловда адашмаганимни исбот қилдим. Намунали банк ходими сифатида ўзимни кўрсата олдим. Нукус МБХО ташкил топган куннинг 15 йиллиги муносабати билан Банк Кенгаши раиси қўлидан махсус фахрий ёрлиқ олганимда “Hamkorbank”нинг аҳил жамоасида ҳурмат топганимдан чексиз фахрландим.
Яхши ният қилсангиз йўлин­гиз­да оқкўнгил, меҳрли инсонлар учрар экан. Турмуш ўртоғим ва унинг оиласидан кўмак оляпман. Оилада, жамоада ва яқинлар кўмагисиз муваффақиятларга эришиш жуда қийин. Ўз кучим билан эришдим ҳаммасига дейишадию, лекин меҳр билан янада олдинроқ орзуларга етиш мумкинлигига гувоҳ бўлиб турибман.
Ҳаёт кутилмаган вазиятлар, зарбалар, чигалликлар ва албатта, яхши кунлардан иборат бўларкан. Ҳар биридан ўзингиз учун хулоса чиқарасиз. Қайсидир вазиятларда иродам чархланди, қайсиларидадир завқланиб яшаш кераклигини тушундим. Кимдандир ибрат олдим, кимгадир ибрат бўлдим. Хуллас, ҳаёт мени тарбиялади. Олдинда келажак. У ёруғ бўлиши учун ҳар замон ортимга назар солиб туришни канда қилмайман.

Жупаргул АЛИМОВА,
Нукус МБХО чакана бизнес бўлими 1-тоифали менежери