Мутолаа

Бир замонлар ёнма-ён умргузаронлик қилган икки кўшни бор экан. Бири савдогар, бой. Иккинчиси ночорроқ ҳаёт кечирар экан. Унинг хотини норози

Ватан — юракда ўсган дарахт. У инсоннинг меҳридан, муҳаббатидан, садоқатидан баҳра олиб кўкаради. Унинг танаси метин иродали, шавкатли, шижоатли эрлар,

Бахши — терма, қўшиқ ва достонларни сақловчи, ёддан куйловчи, айтувчи, авлоддан-авлодга етказувчи санъаткор, халқ достончиси. Унинг ширали овози, дўмбирасидан таралаётган

Касбим тақозоси билан вилоятлардан бирида жойлашган ОИТС марказининг фаолиятини ёритишга тўғри келди. Марказ шароитлари билан танишдим, тажрибали шифокорлар билан мулоқот

Давронбек тадбиркорликка қўл урди-ю, бо­йиб кетди. Ота ҳовлисини бузиб, ўрнида катта кошона қурди. Уйи битиши билан дўсту ёрларини ифторликка чорлади.

Иккинчи жаҳон уруши даврида ўзбекистонлик­лар томонидан фронтдан юборилган хатлар қарийб саксон йилдан бери архивларда авайлаб сақлаб келинмоқда.Улар билан танишар экансиз,

Хушнида Олимова (исм-фамилиялар ўзгартирилган) Бахтиёр Неъматов билан турмуш ўртоғи орқали танишган. Яъни Бахтиёр аёлнинг турмуш ўртоғи Адҳам Олимовнинг синфдоши. Хушнида

Ишдан эртароқ қайтарканман, йўналишдаги такси — “Дамас”га, ҳайдовчининг ёнидаги ўриндиққа жойлашдим. Машина бир маромда елиб борарди. Йўловчилардан бири одамлар орасида

Катта тезликда келаётган машина ғийқ этиб тўхтади. — Нима бўлди, одамнинг юрагини ёрдингиз? — сўради аёл эрига қараб. — Йўлимдан

— Оилада уч нафар қиз эдик, — дея ҳикоясини бошлади Азиза опа. — Онам касаллик туфайли анча йиллар олдин оламдан